Video of the Day

Our Team

Know us

Τα Βαβυλωνιακά Ζώδια

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016



Μέσα στις Αρχαίες Ιερές παραδόσεις των ανατολικών λαών ξεχωρίζει ιδιαίτερα το Έπος του Γιλγαμές, του μυθικού βασιλιά της αρχαίας Χαλδαίας, το οποίο κλείνει μέσα του σημαντικότατες γνώσεις σχετικά με τα Επτά Κλειδιά Ερμηνείας, και κυρίως το αστρονομικό, το οποίο αναφέρεται στα δώδεκα ζώδια.

Οι Σουμέριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Ουρρίτες και οι Χετταίοι γνώριζαν αυτόν τον πανάρχαιο μύθο και μπορούμε να θεωρήσουμε, βασισμένοι στη συγκριτική μελέτη, ότι ο ίδιος ο ελληνικός μύθος του Ηρακλή και των δώδεκα άθλων του προέρχεται από το μύθο του Γιλγαμές. Οι επιρροές του συνεχίζονται ακόμα και στο Μεσαίωνα με το θρύλο του βασιλιά Αρθούρου και των ιπποτών (οι πρώτοι ήταν δώδεκα) της στρογγυλής τραπέζης, καθώς και στην ευρωπαϊκή παράδοση του Αγίου Γεωργίου που σκοτώνει το δράκοντα, που θυμίζει έναν από τους άθλους του Σουμέριου ήρωα Γιλγαμές.

Η σουμερική εκδοχή είναι σήμερα πιο φτωχή από τη βαβυλωνιακή, εξαιτίας του γεγονότος της απώλειας των πιο αρχαίων πινακίδων. Από το σουμερικό έπος υπάρχουν περίπου 35.000 στίχοι πολύ λίγοι για το μέγεθός του. Εμείς σ’ αυτό το άρθρο θα παρουσιάσουμε την εκδοχή, ανακεφαλαιωμένη από τον Κράμερ, προσπαθώντας να βρούμε και να ερμηνεύσουμε συμβολικά, σε μια πρώτη προσέγγιση, τις αστρολογικές αντιστοιχίες του κειμένου με τα δώδεκα ζώδια.

Ο μύθος του Γιλγαμές είναι ένας ηλιακός μύθος, όπως του Ηρακλή, του Αρθούρου και άλλων, που συμβολίζουν τον Ήλιο που ανατρέχει τις ζωδιακές εστίες στο φαινομενικά ουράνιο ταξίδι του. Γι αυτόν το λόγο, σε κάποια στιγμή της διήγησης βλέπουμε το Σουμέριο Ήρωα που νικά τους σκορπιούς, το σύμβολο της αποτελειώσεις της ζωής, η οποία θα πρέπει να του αφήσει ελεύθερο το δρόμο. Ο ηλιακός του χαρακτήρας επαληθεύεται επίσης από την αντίθεσή του προς τη Θεά Ινάννα, σεληνιακού χαρακτήρα. Τα περάσματα από τα 12 ζώδια καθρεφτίζονται στα κατορθώματα του Γιλγαμές και γενικά σε όλη του τη «γήινη» ύπαρξη. Αυτό μας δείχνει για άλλη μια φορά τη συγγένεια ανάμεσα στο μύθο του Σουμέριου Βασιλιά και στον Ηρακλή.

Το έπος αρχίζει με μια σύντομη εισαγωγή, η οποία εγκωμιάζει τον Γιλγαμές και τη γενέτειρα του πόλη, την Ουρούκ. Διηγείται ότι ο βασιλιάς της πόλης ο Γιλγαμές, έχει έναν ανεξέλεγκτο χαρακτήρα, δεν ανέχεται κανέναν ανταγωνιστή και έχει μεγάλα ερωτικά πάθη. Οι υπηρέτες του παραπονιούνται στους θεούς, επειδή ο βασιλιάς έχει γίνει ένας φοβερός τύραννος και δεν έχει βρεθεί κανένας στον κόσμο να τον συνεφέρει.

Αυτό το πρώτο εισαγωγικό μέρος του ιερού κειμένου αντιστοιχεί στα χαρακτηριστικά της 1ης εστίας που διοικείται από το ζώδιο του Κριού, το οποίο δείχνει χαρακτηριστικά σχετικά με τη ζωή, τη ζωτικότητα, την αδυναμία ελέγχου, τον ατομισμό και τον εγωισμό του ανθρώπινου Είναι. Έτσι τα χαρακτηριστικά του Γιλγαμές αντιστοιχούν σε μια ηλιακή θυμική ενέργεια, ιδιότητα του κριού, η οποία τονίζεται έντονα με την πολεμική όψη του Άρη, η οποία θα κατεργαστεί και θα παραμορφωθεί από τις επόμενες εμπειρίες-κατορθώματα που θα ακολουθήσουν.

«Οι θεοί στέλνουν στη γη τη μεγάλη Μητέρα την Αρουρού. Αυτή πλάθει με πηλό (παραλληλισμός με τη Βίβλο στη δημιουργία του πρωτόπλαστου Αδάμ) το σώμα του Ενκίδου, που είναι ένα είδος αγριάνθρωπου, εντελώς σκεπασμένος από τρίχες και μακριά μαλλιά. Αυτό το προγονικό ον αγνοεί τον πολιτισμό και ζει γυμνός μέσα στα άγρια ζώα της φύσης. Έχει περισσότερα χαρακτηριστικά ζώου παρά ανθρώπου. Όμως θα είναι αυτός που θα πρέπει να δαμάσει τον υπερήφανο χαρακτήρα του βασιλιά Γιλγαμές (παραλληλισμός με τον Πάρσιφαλ που ζει άγρια και τον πολιτισμένο Λάνσελοτ στο γνωστό μεσαιωνικό μύθο του βασιλιά Αρθούρου) και να πειθαρχήσει το πνεύμα του. Αλλά για να τα καταφέρει πρέπει πρώτα να γίνει άνθρωπος. Την αποστολή αυτή αναλαμβάνει μια μάγισσα αυλήτρια του βασιλικού ανακτόρου της Ουρούκ, η οποία ξυπνάει το σεξουαλικό ένστικτο του Ενκίδου και το ικανοποιεί. Αυτός χάνει τότε το κτηνώδες ύφος του και αναπτύσσει το πνεύμα του. Διαφωτίζει το λόγο του, του διδάσκει να τρώει ψωμί, να πίνει μπύρα και να ντύνεται σαν πολιτισμένος άνδρας...και τότε τα άγρια ζώα απομακρύνθηκαν από αυτόν».



Αυτή η 2η φάση αντιστοιχεί στη 2η Εστία, η οποία διοικείται από το ζώδιο του Ταύρου. Αυτή η Εστία προσφέρει το στοιχείο «μέσον» και σχετίζεται με τη λανθάνουσα δύναμη του ήρωά μας. Πρέπει να προσέξουμε την αντίθεση που δημιουργείται στην αρχή μεταξύ του πολεμιστή Γιλγαμές, που διοικείται από τον Άρη, και του ομοιώματός του Ενκίδου που διοικείται από την Αφροδίτη. Την Ιννάνα ή Ιστάρ στη Βαβυλωνία κάτω από τη μορφή ης αυλήτριας, θεάς του έρωτα και του πολιτισμού, στο ζώδιο του Ταύρου. Οι παραδοσιακές αστρολογικές αντιστοιχίες αποδίδουν σαν εστία του Άρη το ζώδιο του Κριού και σαν Εστία της Αφροδίτης το ζώδιο του Ταύρου. Υπάρχει επίσης μια μυστική σχέση με τις αστρικές ενέργειες που διοχετεύτηκαν στις προηγούμενες αντίστοιχες Εποχές. Και συνεχίζει το κείμενο:

«Ο Ενκίδου, αφού μεταμορφώθηκε, ετοιμάζεται να πάει στην πόλη Ουρούκ. Ο Γιλγαμές έχει προφητικά όνειρα για την άφιξη του Ενκίδου και τον περιμένει για να του αποδείξει ότι κανείς δεν είναι τόσο δυνατός ώστε να μπορεί να συγκριθεί μαζί του. Όταν συναντιούνται η τυραννική συμπεριφορά του βασιλιά δημιουργεί τη σύγκρουση και ο αγνός άνδρας του δάσους και ο πονηρός αστός συγκρούονται σαν δύο τιτάνες. Η έκβαση της πάλης είναι αμφίβολη και αφού παλέψουν πολύ βίαια λίγη ώρα, ο θυμός του Γιλγαμές εξαφανίζεται και οι δύο αντίπαλοι αγκαλιάζονται με συγκίνηση και συνάπτουν ειρήνη. Αυτή η μάχη είναι η αφετηρία μιας φιλίας η οποία θα γίνει θρυλική. Οι νέοι φίλοι, από τότε αχώριστοι, έκαναν μαζί πολυάριθμα κατορθώματα».

Η Τρίτη αυτή φάση μάς φέρνει σε επαφή με την 3η Εστία που διοικείται από το ζώδιο των Διδύμων. Βλέπουμε ότι οι δύο αντίπαλες δυνάμεις, του πόλου Γιν και του πόλου Γιανκ, ενώνονται στο τέλος και καταλήγουν στην ανταλλαγή των αρετών και των ελαττωμάτων και των δύο. Είναι το ζώδιο το σχετικό και με τους διδύμους της ελληνικής μυθολογίας τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη, το θνητό και το αθάνατο στοιχείο τα οποία συναντώνται μέσα στον άνθρωπο, καθώς επίσης ο αθάνατος Ηρακλής και ο θνητός δίδυμος αδελφός του Ιφικλής. Αυτός ο δυϊσμός επαληθεύεται αργότερα με το θάνατο του Ενκίδου. Η μοίρα του Γιλγαμές είναι να έχει μέσα του τον Ενκίδου, ο οποίος συμβολίζεται με έναν διπλό πέλεκυ, και μόνο τότε θα γίνει άξιος να έχει το δικαίωμα να αναζητήσει την Αθανασία του συνειδητά. Ο θεός Ερμής (πλανήτης) διοικεί αυτήν την Εστία που είναι των αποστολών, των σχεδίων που προβάλλουν για το μέλλον, των ιδεών και της νιότης. Έτσι, χάρη στην ανταλλαγή των πρωταρχικών ενεργειών (Γιλγαμές-Ενκίδου και Άρης-Αφροδίτη αντίστοιχα) ο τροχός των ζωδίων θα μπορέσει να κινηθεί και να εκτελέσει τον κύκλο, που είναι τέσσερις φορές αυτός ο διπλός ρυθμός.

«Ο Ενκίδου θέλει να εγκαταλείψει την πόλη. Ο Γιλγαμές του ομολογεί ότι αυτός θα ήθελε να φτάσει στη χώρα των Κέδρων, εκείνη που βρίσκεται στον κόσμο των ζωντανών, για να εξοντώσει τον τρομερό φύλακα της Κουμπάμπα και να «καθαρίσει» τη χώρα από κάθε κακό. Ο Ενκίδου ήξερε αυτά τα δάση πολύ καλά, καθώς και τους μεγάλους κινδύνους και προειδοποιεί τον Γιλγαμές, αλλά αυτός απαντά ότι προτιμάει να αποκτήσει μια αιώνια δόξα και ένα «όνομα» παρά να ζήσει μια θολή και μέτρια ύπαρξη (παραλληλισμός με το ομηρικό θέμα της εκλογής του βασιλιά των Μυρμιδόνων Αχιλλέα και την αποστολή του βασιλιά Αρθούρου για την αναζήτηση του Άγιου δισκοπότηρου). Συμβουλεύεται τους γέροντες, έχει την ευεργετική βοήθεια του Ήλιου (του θεού Ούτου στη Σουμερία ή Σαμάς στη Βαβυλωνία) και φτιάχνουν μαγικά όπλα γίγαντα και για τους δύο. Αφού είναι όλα έτοιμα, ξεκινούν οι δυο φίλοι και μετά από ένα μεγάλο ταξίδι μέσα από τα επτά βουνά, φτάνουν στο δάσος των Κέδρων, σκοτώνουν τον Κουμπάμπα και κόβουν όλα τα δέντρα για ν’ ανάψουν μια μεγάλη φωτιά».

Αυτό το επεισόδιο αντιστοιχεί στην 4η Εστία, του Καρκίνου, και έχει σχέσεις με τη Μητέρα, τους προγόνους και τις προελεύσεις. Η κατάκτηση του δάσους των Κέδρων, που συνδέεται με τη θεά Ιστάρ, σεληνιακής όψης, αναφέρεται στον ηλιακό χαρακτήρα του ήρωα, που θυσιάζει το μικρό του «εγώ», τη «ζωή του δάσους» προκειμένου ν’ αποκτήσει μια πιο υψηλή μοίρα. Ο δαίμονας Κουμπάμπα συμβολίζει και σχετίζεται με τα έντερα, τα σπλάχνα με τα οποία γίνονταν οι αρχαίες μαντείες. Το θάνατό του μπορούμε λοιπόν να το συσχετίσουμε με το γεγονός ότι μαθαίνει ο βασιλιάς τη μοίρα του και η μαντική ικανότητα είχε σχέση από παλιά με τη θηλυκή όψη του κόσμου (την Πυθία). Από άλλη άποψη είναι το σύμβολο της θυσίας της μήτρας (Δη-μήτρας) που θα γεννήσει έναν ήρωα, τον πραγματικό βασιλιά «Άναξ», τον συνειδητό Ηλιακό Άνθρωπο, τον Γιλγαμές.

«Αλλά η περιπέτεια γεννά την περιπέτεια. Μόλις γυρίζουν πίσω στην Ουρούκ, η θεά Ιστάρ-θεά του πόθου και του έρωτα-ερωτεύεται τον όμορφο Γιλγαμές. Προσπαθεί να τον γοητεύσει, αλλά ο ήρωας δεν είναι πια ο τύραννος νεαρός της αρχής. Έχει μάθει την ασταθή φύση της θεάς και αρνιέται τις προτάσεις της με περιφρόνηση».

Αυτά αντιστοιχούν στην Εστία του Λέοντα, ο οποίος έχει σχέση με τους «γιους», την οικογένεια, καθώς και με τη δραστηριότητα στον αισθητό κόσμο. Βέβαια τα πρώτα παιδιά του, που εμείς γεννάμε, είναι η δράσεις μας. Η συμπεριφορά του Γιλγαμές, η εκλογή που πρέπει να κάνει μπροστά στις προτάσεις της Ιστάρ-έρωτα, θα τον κάνει να χάσει τη βοήθεια της Αφροδίτης, του λυκόφωτος (Αποσπερίτης ή Έσπερος, σύμβολο της πτώσης και της γήινης αγάπης, της Πανδήμου Αφροδίτης του νεοπλατωνικού Πλωτίνου), για να κερδίσει την Αφροδίτη της Αυγής (Αυγερινός ή Εωσφόρος, σύμβολο της ανάβασης και της Ουράνιας Αφροδίτης), της πολεμίστριας Ντάμας που το άρμα της σέρνουν λιοντάρια. Σ’ αυτό το ζώδιο ενισχύεται η ατομικοποίηση του Γιλγαμές, όπως του Ηρακλή με τη νίκη του πάνω στο λιοντάρι της Νεμέας. Το νικημένο λιοντάρι είναι σ΄ αυτήν την περίπτωση το σύμβολο της δικής του υπερηφάνειας, που νικημένη, αντικαθίσταται από τη διάνοια και την πνευματική διάκριση.

«Απογοητευμένη και οδυνηρά τραυματισμένη η θεά Ιστάρ ζητάει από το θεό του ουρανού τον Ανού να στείλει τον ουράνιό του ταύρο στην Ουρούκ για να καταστρέψει την πόλη και να σκοτώσει τον Γιλγαμές. Στην αρχή ο Ανούκ αρνιέται αλλά μπρος στις τρομερές απειλές της θεάς που θα ελευθερώσει τους νεκρούς από τον Άδη, τελικά δέχεται. Ο Ουράνιος Ταύρος κατεβαίνει στη γη, ισοπεδώνει την πόλη Ουρούκ και προκαλεί μια τεράστια σφαγή πολεμιστών. Αλλά ο Γιλγαμές και ο Ενκίδου επιτίθεται το τέρας και το σκοτώνουν μετά από μια σκληρή μάχη. Οι δύο ήρωες φτάνουν στην ακμή της δόξας και η πόλη σώζεται και αντηχεί από τους ύμνους των άθλων τους».



Αυτή η φάση σχετίζεται με την 6η Εστία του ζωδίου της Παρθένου που συμβολίζει τα μέσα, τα εργαλεία για να αντιμετωπίσει κάποιος τις δοκιμασίες. Έχουμε φτάσει στη μέση των ζωδίων, στην ακμή και στο σημείο ωριμότητας των ηρώων, οι οποίοι έχουν περάσει τη δοκιμασία νικώντας τον Ταύρο της Αφροδίτης-Ιστάρ, την ενέργεια των παθών με τη μεταβαλλόμενη ενέργεια της Παρθένου.

Από αλχημική άποψη -μέσα στη διαδικασία της εσωτερικής ανθρώπινης μεταλλαγής ή δράσης και των δύο ηρώων μαζί- επαληθεύει την ερμητική όψη (υδραργυρική) του Έργου τους. Αφού έχει πραγματοποιηθεί το πρώτο μισό του κύκλου, του τροχού, η άνοιξη και το καλοκαίρι, θα βαδίσουμε τώρα προς το λυκόφως με τα επόμενα έξι κατορθώματα.

Ύστερα λέει: "Μια αναπόφευκτη κακοτυχία φέρνει οδυνηρό τέλος σ’ αυτή τη χαρά". Εφόσον ο Ενκίδου συμμετείχε ενεργητικά στο φόνο του Κουμπάμπα και του Ουράνιου Ταύρου, ένα θείο δικαστήριο τον καταδικάζει σε θάνατο. Αφού περάσει μια αρρώστια δώδεκα ημερών, ο Ενκίδου πεθαίνει μπρος στα έκπληκτα, ανήμπορα μάτια του φίλου του Γιλγαμές. Ο θάνατος του φίλου του τού αφαιρεί δυνάμεις στη δράση του. Αποφασίζει να ψάξει να βρει το μυστικό της Αιώνιας Ζωής, της Αθανασίας.” Αυτό το μέρος αντιστοιχεί με την έβδομη εστία, που διοικείται από τον αστερισμό του Ζυγού, ο οποίος συσχετίζεται με τις συνδέσεις και πιο εσωτερικά με την στιγμή της δίκης, της κρίσης και της διαφοροποίησης (χωρισμού).

Είναι σ’ αυτό το σημείο που η διπλή ενέργεια των διδύμων φτάνει στην μεγαλύτερή της απομάκρυνση: δηλαδή ο Γιλγαμές είναι ζωντανός και ο Ενκίδου πεθαμένος, αφού έγινε η Δίκη. Είναι οι Δίδυμοι Αδελφοί, ο φωτεινός και ο σκοτεινός, ο ημερήσιος και ο νυχτερινός, ο δυϊσμός που αντιπροσωπεύεται με τους δύο δίσκους του Ζυγού σε αντίθεση και όμως αλληλοσυμπλήρωση. Οι στενοχώριες του Γκιλγαμές θ’ αλλάξουν φύση: τώρα θ’ ασχοληθεί με την αναζήτηση της απάντησης στο αίνιγμα του θανάτου και αυτή θα οδηγήσει τη νέα του δράση, την πορεία του, που όπως ο Ήλιος αρχίζει να γερνάει... και βαδίζει προς το τέλος, προς τη Σοφία, αντιμετωπίζοντας το Ουράνιο ήμισυ του ζωδιακού κύκλου και αφήνοντας πίσω το πρώτο γήινο μαζί με το πεθαμένο “γήινο ομοίωμά” του, του Ενκίδου.

Και συνεχίζει: "Μονάχα ένας άνθρωπος έχει αποκτήσει την Αθανασία, είναι ο Ουτναπίστιμ, ο σοφός και ελεήμων βασιλιάς της πανάρχαιας πόλης Σουρουπάκ". Ο Γκιλγαμές ξέρει ότι αυτός μένει “στην άλλη πλευρά” του κόσμου. Αρχίζει το δύσκολο ταξίδι διασχίζοντας βουνά και κοιλάδες περνώντας τη δοκιμασία της πείνας. Παλεύει συνέχεια με τα δαιμονικά τέρατα και κτήνη που του επιτίθενται. Τελικά διασχίζει την “Πρωταρχική θάλασσα”, “ Τα νερά του Θανάτου” (το σύμβολο του υπερπέραν) και με τη βοήθεια του βαρκάρη που τον περνάει στην άλλη ακτή μπορεί να αντιμετωπίσει τους ανθρώπους-σκορπιούς”. Εδώ βλέπουμε έναν καθαρό παραλληλισμό με τον μύθο του Περσέα που πάει στο νησί της Μέδουσας, τον περνά ο Χάρος και νικάει τους σκορπιούς.

Αυτή η φάση έχει σχέση με την όγδοη εστία, το ζώδιο Σκορπιός που αντιστοιχεί με τον θάνατο. Εδώ εκφράζεται καθαρά ο αστρολογικός συμβολισμός καθώς και η εσωτερική σχέση του Σκορπιού με τα Νερά του Θανάτου (ζώδιο Νερού σε αντίθεση με τα Νερά της Ζωής και της δημιουργίας που αντιστοιχούν στον Καρκίνο.) Σ’ αυτό το κατώφλι ο Γιλγαμές θα χάσει όλα αυτά που ακόμα έχει σαν θνητός. Οι Άρχοντες του Σκότους, οι Κύριοι του Αόρατου Κόσμου είναι τώρα έτοιμοι να τον δεχτούν.

Πάρα κάτω μας λέει: Ο περήφανος βασιλιάς της Ουρούκ δεν είναι πια παρά μόνο ένα κοκαλιάρικο και βρώμικο σώμα όταν φτάνει μπροστά στον Ουτναπίστιμ. Έχει μακριά βρώμικα και μπερδεμένα μαλλιά, το σώμα του είναι ματωμένο και μυρίζει σκεπασμένος με δέρματα ζώων. Ρωτάει τον σοφό γέροντα για το μυστικό της Αιώνιας Ζωής. Σαν απάντηση ο Ουτναπίστιμ του διηγείται την τρομερή ιστορία του Παγκόσμιου Κατακλυσμού και ότι ο ίδιος σώθηκε χάρη στο θεό Εά, θεό της Σοφίας, που τον συμβούλευσε να κατασκευάσει μια τεράστια κιβωτό (παραλληλισμός με τον βιβλικό μύθο του Νώε και της Ιερής Κιβωτού).

Την αθανασία τού την είχαν χαρίσει οι θεοί για να υπάρχει πάντα μάρτυρας της Καταστροφής. Αλλά δεν έβλεπε για ποιο λόγο να τη χαρίσουν και στον Γιλγαμές.

Αυτή η σκηνή συσχετίζεται με την ένατη εστία που διοικεί ο Τοξότης, με τις χαρακτηριστικές του Ζωδίου ιδιότητες: δοκιμασίες, προσκύνημα, θρησκεία και γενικά τα σημάδια των θεών που θα οδηγούν και θα διευκολύνουν την ανθρώπινη εξέλιξη. Ο Ουτναπίστιμ ως Πρόγονος συμβολίζει τον Κένταυρο (όπως ο Χείρωνας) κάτω από την προστασία του Δία, το Διδάσκαλο, το Σοφό, αυτόν που οδηγεί και μεταφέρει την ανθρωπότητα στην Κιβωτό της Ζωής και της εμπειρίας μέσα από τις τρικυμίες και που διδάσκει στο Γιλγαμές ότι η νίκη πάνω στο θάνατο αποκτιέται μέσα από μεγάλη μάχη. Ότι είναι αδύνατον “να αρπάξουμε τη ζωή από τη ζωή...” αλλά είναι δυνατόν να τη διοχετεύσουμε ανάμεσα από έναν κύκλο εμπειριών.

Σ’ αυτό το ζώδιο, το τελευταίο του φθινοπώρου (για το βόρειο ημισφαίριο) η Ηλιακή Φωτιά δεν εκδηλώνεται πια με την ώθηση και τη ζέστη των δύο πρώτων ζωδίων φωτιάς, τα οποία είναι του Κριού και του Λέοντα, αλλά μ’ ένα λαμπερό και κρύο Φως, της Διάκρισης του Σοφού. Ο Γιλγαμές εδώ έχει ολοκληρώσει τη Μαθητεία του, ο βασιλιάς, σαν Μαθητής, έχει μάθει.

Και συνεχίζει το κείμενο: Όταν αναγκάζεται να γυρίσει στην Ουρούκ άπρακτος, τότε ο Ουτναπίστιμ τού αποκαλύπτει το μυστικό του Φυτού της Αθανασίας, της Αιώνιας Νιότης, που φυτρώνει στο βυθό της θάλασσας. Ο Γιλγαμές βουτάει γρήγορα μέσα στα νερά, παίρνει το φυτό και αρχίζει χαρούμενος την επιστροφή του.



Η φάση αυτή αντιστοιχεί με τη δέκατη εστία που διοικείται απ’ τον Αιγόκερω και η οποία είναι η Εστία του “Υπάρχειν”, της πραγματοποιημένης Μοίρας.

Το κλειδί της Αθανασίας βρίσκεται σ’ αυτό το Φυτό που σχετίζεται με την αμβροσία και το νέκταρ των θεών, που κάνουν την Ψυχή να συνειδητοποιήσει την ίδια της την αθανασία, παρά το εφήμερο του φυσικού σώματος με το οποίο αυτή εκφράζεται. Έτσι στο τρίτο του σύμβολο, Ζώδιο της Γης και ανεβαίνοντας προς την τελευταία φάση της πορείας του, το χειμώνα, ο Άρχοντας του Κύκλου, του Τροχού, ο Γκιλγαμές ετοιμάζεται, όπως ο Ήλιος, για το θάνατο, με τη δύναμη της νίκης πάνω στη Μοίρα και το εκτελεσμένο καθήκον.

Ύστερα γράφει: "Αλλά οι θεοί έχουν γι’ αυτόν και κάτι άλλο. Ενώ ο Γιλγαμές λούζεται σε μια πηγή που βρήκε στο δρόμο του, ένα φίδι εμφανίζεται και του κλέβει το Φυτό, το καταπίνει μπροστά του και αλλάζει δέρμα".

Η ενδέκατη εστία σε σχέση με αυτή τη φάση και με τον Υδροχόο φαίνεται καθαρά στο τέλος, όταν λέει ότι το Φίδι κλέβει το Φυτό και το καταπίνει μπροστά στο Γιλγαμές αλλάζοντας αμέσως δέρμα. Έτσι, η ενδέκατη εστία αντιστοιχεί με τη Σοφία ή τη συσσωρευμένη από όλους εμπειρία. Το εκλεγμένο ζώο, το φίδι, αναπαριστάνει την Σοφία (όπως στο Κηρύκειο του Ερμή και στην Ασπίδα της Αθηνάς) και συμβολίζει την κατάσταση Συνείδησης που ο ήρωας έχει αποκτήσει. Αυτό το ζώδιο Αέρα που βρίσκεται σχεδόν στο τέλος του κύκλου σημαίνει τη Μετάδοση, τη συνειδητή μεταβίβαση της συσσωρευμένης εμπειρίας (Σοφία).

Και τελειώνει: Τέλος επιστρέφει στην πόλη του και εξαιτίας της επαφής του με τον κόσμο των Θεών πεθαίνει χωρίς να πεθάνει, γινόμενος Δικαστής των Νεκρών, πασίγνωστος στον έναν και στον άλλον κόσμο για τη δικαιοσύνη του. (Παραλληλισμός με το θεό Όσιρι στην Αίγυπτο και με την Οσιροποίηση η οποία είναι κατορθωτή για κάθε Μύστη που περνάει στον “άλλο κόσμο” και γυρίζει).

Αυτή η τελευταία σκηνή της ζωής του Γιλγαμές μας φέρνει σ’ επαφή με τη δωδέκατη εστία που διοικείται από το ζώδιο των Ιχθύων. Αυτή αναπαριστάνει τις τελικές δοκιμασίες της Μύησης, τις δυσκολίες, την τελική θυσία που πρέπει να γίνει, δηλαδή την Αυτοθυσία. Έτσι ο ήρωάς μας ο Γιλγαμές εμφανίζεται τέλος σαν ένας Προμηθέας που είναι έτοιμος να θυσιαστεί, να κατέβει στον κόσμο -των πνευματικά νεκρών- το γήινο κόσμο. Εκεί θα μεταδώσει στους ανθρώπους, τους “νεκρούς”, τη δική του δύναμη και τη σοφία, θα τους βοηθήσει να μεταλλάξουν την αρνητική άποψη για τη ζωή σ’ ένα δρόμο (Ατραπό) Απελευθέρωσης από τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Αυτά όμως χρειάζεται η Ψυχή για να εξελιχθεί προς το Φως του Κέντρου του Τροχού που “είναι έξω από κάθε διάστημα”.

Όπως στο μύθο της Σπηλιάς του Πλάτωνα, ο μύθος του Γιλγαμές μας μιλάει για τις δύο φάσεις της εξελικτικής ανθρώπινης διαδικασίας από αστρολογική άποψη: α) την ατομική εξέλιξη που οδηγεί στην ανακάλυψη του Φωτός, της Σοφίας. β) Αυτή πρέπει όμως να καθρεφτιστεί στην επιστροφή στο σκοτάδι της γήινης ύπαρξης, για να οδηγήσει τους ανθρώπους, τους “τυφλούς”, αυτούς που δεν έχουν δει το Φως, τους “νεκρούς”, προς τον Κοσμικό τους Στόχο εξέλιξης.

Ο μύθος του Γιλγαμές, εκφρασμένος «χίλιες δύο φορές» σ’ άλλους παγκόσμιους μύθους, είναι το Σύμβολο του ίδιου του Ανθρώπου. Αλλά του Ανθρώπου που αναζητάει σωστά, που δρα σαν ήρωας, χωρίς φόβους... που σαν ιερός Προσκυνητής μπορεί τέλος να γονατίσει μπροστά στον ουράνιο καθρέφτη της Ζωής, ο οποίος του δείχνει την τόσο οδυνηρά επιζητούμενη εικόνα της Αθανασίας... την εικόνα του Εαυτού του γραμμένη στο Σύμπαν. Και τη ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΕΙ.

- See more at: http://www.nea-acropoli-athens.gr/arthra/esoterismos/863-ta-babyloniaka-zodia#sthash.LtQtUXmi.dpuf
 

-

Powered By BloggerTips.gr

Η λίστα ιστολογίων μου

Δημοφιλή Αναρτήσεις